Νοιώθω πως, τελικά, αξίζει. Αξίζει, που μπορώ να παρακάμπτω, ως ενεργός άνθρωπος,  τα προάστια, με την έννοια του περιθωρίου,δίχως να διαπραγματεύομαι ούτε στο ελάχιστο την πολύτιμη ελευθερία μου, που δεν κυλιέμαι από καναπέ σε καναπέ μ΄ ένα μήλο στο χέρι,αδιαφορώντας για τα θλιβερά τερτίπια του αιώνα μας, και που μπορώ ακόμη, να βλέπω τις φονικές ακτίνες του Ήλιου, και να τις ονομάζω, χρησιμοποιώντας θρασύτατη αισιοδοξία, ελπίδες.

Στον πραγματικό μου κόσμο, αλλά και στον ιντερνικό, γνωρίζω άτομα που έχουν την ευχέρεια να κινούνται μέσα σ΄ αυτή τη φόρμουλα και να αισθάνονται χρήσιμοι και δημιουργικοί κάθε λεπτό της μέρας. Οι άνθρωποι αυτοί, θεωρούν δεδομένο πως θα επαναστατήσουν εναντίον της αδικίας, της σωματικής και ψυχολογικής βίας, του ανεπίτρεπτου ρατσισμού κάθε μορφής και της απαράδεκτης παρακμής των αξιών  εκείνων που χαρακτηρίζουν την ανθρώπινη φύση.

Εκείνο που κυρίως συμβάλλει και παίζει καθοριστικό ρόλο στη συγκεκριμένη συμπεριφορά, το πιο σπουδαίο εργαλείο με το οποίο μας προίκισε η φύση, είναι το μυαλό.

Το μυαλό, σαν ταμείο εγγυοδοσίας, στηρίζει χιλιάδες μικρές και μεγάλες αποφάσεις μας, παρέχει κατόπιν   εγγυήσεις στο να γίνουν οι αποφάσεις αυτές, πράξεις, που θα δικαιώνουν το πέρασμα μας απ΄  αυτό τον  πλανήτη μέσα στον πεπερασμένο χρόνο που δικαιούμαστε.

Είναι ορθολογιστικά όλα αυτά, θα μπορούσε κάποιος να πει, αλλά όχι.  Παραπλανά η έννοια  "μυαλό"  που  παραπέμπει στη γενικότερη σημασία του όρου  "λογική",  γιατί ποιος θα επικροτούσε  ένα μυαλό με συγκροτημένες αποφάσεις όταν  απ΄ αυτές θ΄ απουσίαζε η βάση όλων των αξιών, η αγάπη; Πραγματικά ποια απόφαση και ποια πράξη θα ωφελούσε τον εαυτό μας,  αν απουσίαζε η αγάπη; Ποια απόφαση και ποια πράξη δική μας θα ωφελούσε τον συνάνθρωπο αν απουσίαζε το πραγματικό ενδιαφέρον  και η ουσιαστική  μας προσέγγιση στο πρόβλημα του;

Φτάνοντας στο δια ταύτα αγαπητές μου Διαδρομές, αντιλαμβάνεται κανείς πως μπορεί να αγαπάει τον εαυτό του και τον συνάνθρωπο, δίχως να είναι αναγκασμένος να κάνει εκπτώσεις στις αξίες του, πως ούτε ο επαναστατικός πίλος,  ούτε το καπέλο των Ιακωβίνων τον χρίζει επαναστάτη, γιατί δεν  είναι ανάγκη να καταφεύγει στο 1793 ή στο 1798  για να σηματοδοτήσει τα όρια του ή να παραδειγματιστεί από μια βρώμικη πτυχή της ιστορίας,  αλλά μπορεί να σταθεί στο 1821 και να κατανοήσει την εξέλιξη της επαναστατικής του φύσης μέσα από αξίες που τον κάνουν καλύτερο!

Τα σέβη μου...