Ανάγνωση κειμένων από την Παρασκευή Φετά.

Έχοντας διαβάσει όλα σχεδόν τα βιβλία του Γρηγοριάδη (7 μυθιστορήματα, και μια συλλογή, δύο τώρα, διηγημάτων), πιστεύω πως ο Θόδωρος θα πρέπει να αισθάνεται ευτυχής ως συγγραφέας. Έχει γράψει βιβλία που αγαπήθηκαν, που συζητήθηκαν, που προκάλεσαν, που αμφισβητήθηκαν. Αυτό που απ’ όσο ξέρω δεν αμφισβητήθηκε ποτέ είναι η αμεσότητα, η τόλμη και η ελευθερία της γραφής του. Διαβάζοντας τα βιβλία του Γρηγοριάδη έχεις την αίσθηση ενός συγγραφέα που γράφει απαλλαγμένος από οποιαδήποτε δέσμευση, πέραν αυτής που του υπαγορεύει η ίδια του η τέχνη. Φαίνεται ίσως αυτονόητο, για όσους τουλάχιστον διατηρούν ακόμα μια ρομαντική ματιά περί τέχνης και δημιουργών, δεν είναι όμως καθόλου, κι αυτό πολύ καλά το ξέρουν όσοι παλεύουν για την έκφραση του εσωτερικού τους κόσμου, απέναντι στους περιοριστικούς παράγοντες που ο εξωτερικός τους επιβάλλει.

Διήγημα του Βασίλη Κυριλλίδη από τη συλλογή,

Ιστορίες της άλλης μέρας, (Άγκυρα, 2008)

Ακόμα κι αν δεν είχα πάρει στα σοβαρά την προειδοποίηση του Γκιόρκ, δεν θα άλλαζαν και πολλά. Ο ίδιος, σίγουρος γι’ αυτό που θα αντιμετώπιζα, είχε κάνει τις απαραίτητες προετοιμασίες.

Στα κάτω δωμάτια του φάρου δεν είχε αφήσει τίποτα. Μετέφερε το κάθε αντικείμενο σε ύψος ανάλογο της χρησιμότητάς του. Στο ψηλότερο δωμάτιο, ακριβώς κάτω από τον περιστρεφόμενο προβολέα, είχε τοποθετήσει το μονό κρεβάτι, που κατέτρωγε πολύτιμα εκατοστά του χώρου, καθώς οι ευθείες του μεταλλικού σκελετού δεν εφάρμοζαν στον καμπυλωτό τοίχο. Απέναντι, αν μπορείς να χρησιμοποιήσεις αυτή τη λέξη για ένα τόσο μικρό μέρος, τοποθέτησε τη σιφονιέρα, που με τη βοήθεια μιας μοναδικής καρέκλας μπορούσε να χρησιμεύσει και σαν γραφείο. Στον παρακάτω όροφο εγκατέστησε το ψυγείο και το ντουλάπι. Εκεί, όπως ακριβώς σε ατομικό καταφύγιο για την περίπτωση πολέμου ή μεγάλης καταστροφής, θα αποθήκευα τα τρόφιμα ενός ολόκληρου μήνα, συν κάτι παραπάνω, για κάθε ενδεχόμενο. Ψωμιά, παξιμάδια, κονσέρβες, κατεψυγμένα κρέατα και λαχανικά, ξηρούς καρπούς, νταμιτζάνες με νερό. Και καφέ, τσάι, κακάο, ροφήματα κατάλληλα για ώρες ρέμβης και συντροφιάς, που όμως δεν διέθετα ποτέ κατά τη διάρκεια της πολυήμερης βάρδιας μου.