Είμαι είκοσι έξι χρόνων, με μυαλό τριάντα έξι, σαράντα έξι... Έχω ζήσει δύο, τρεις και πέντε, μπορώ να πω, ζωές. Δεν είναι λίγες οι φορές που γύρισα τη ζωή μου ανάποδα, την τίναξα και την έστησα πάλι όρθια. Δε θυμάμαι να ήμουν ποτέ αθώος. Κι αν ήμουν κάποτε, πέταξε νωρίς. Πολύ νωρίς νομίζω πως κατάλαβα τα παιχνίδια των μεγάλων, τις ψιθυριστές τους συζητήσεις, τα υπονοούμενα… Από πολύ νωρίς δεν ήθελα να πέφτω θύμα. Γι αυτό μ’ αρέσει να έχω το πάνω χέρι στον έρωτα και στο γαμήσι. Θεωρώ ότι ο κόσμος μου χρωστάει κάτι καλύτερο από μια ζωή στον πάτο του σωρού.

ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΘΕΙ  ΓΙΑ  ΟΣΑ  ΕΓΚΑΤΕΛΕΙΠΕ ο Μωχάμετ; Γιατί να τον συγκινήσουν τα μικρά του Ραχωνίου; Δεν είχε επιλέξει ο ίδιος τον τρόπο που θα έκλεινε ο πρώτος κύκλος της ζωής του. Ούτε αναγκάστηκε να πλάσει ιστορίες αποχαιρετισμού. Δεν είχε μάθει ακόμη να γυρίζει πίσω το κεφάλι, για το χατίρι της σκέψης, ούτε να κλαίει για την εύνοια της καρδιάς. Η χάραξη τής, μέχρι εκείνο το σημείο, ζωής του ήταν ισχνή και η προστασία που του προσφέρθηκε από τον φρούραρχο, μεγάλη.