Μ’ αρέσει που το έργο του Αλαίν Μπαντιού δεν περνά απαρατήρητο στην Ελλάδα, επειδή δεν μεταφράζεται, παρά μόνο αποσπασματικά και ο Ελληνας αναγνώστης δεν έχει μια πλήρη εικόνα της σκέψης του.

Δεν αρέσει σε πολλούς να μιλάμε σήμερα για τον κομμουνισμό, αλλά ο Α. Μπαντιού δεν αιφνιδιάζει όταν επιμένει ότι είναι η μόνη αντίσταση στην καταπίεση του καπιταλισμού που μας έχει πείσει ότι δεν υπάρχει άλλη διέξοδος πλην αυτού. Επί πλέον ισοπεδώνει την πνευματικότητα κάτω από τις ερπύστριες της εμπορικότητας( Ο,τι δεν είναι εμπορικό δεν υπάρχει-δείτε την ευτέλεια των τηλεοπτικών μας καναλιών. )

Μ’ αρέσει που το Νο 1 μπεστ σέλλερ των εορτών ήταν ένα λεξικό κι όχι μια ροζ ιστοριούλα. Το ετυμολογικό λεξικό των Μπαμπινιώτη και λοιπών έγινε ανάρπαστο από την μεγάλη ζήτηση και δεν πρόλαβε να ανατυπωθεί ξανά μέσα στις γιορτές.

Δεν μ’ αρέσει και τρέμω στην θέα των λιστών μπεστ-σέλλερ. Πόσο κατρακυλήσαμε στον καιάδα του μηδενός.

Μ’ αρέσει που ο αρχιεπίσκοπος «ντύθηκε» Αη Βασίλης «στα σκοτεινά» και χωρίς κάμερες μοίρασε ελπίδα στους απόκληρους της Ομόνοιας. Ευλογημένος παππούλης του σεβασμού.

Δεν μ’ αρέσει ο λαϊκισμός, αλλά και η «αριστερή φρασεολογία» των εκ Λαού προερχομένων που εισδύει τόσο πονηρά στους απογοητευμένους πολίτες και γιγαντώνει την απελπισία τους. Το θέμα είναι ότι ακούγονται τόσο πειστικά, ίσως όπως κανενός άλλου τα λόγια. Στα προφορικά άριστα.

Όχι ότι μ’ αρέσει και η άρνηση του Κ.Κ.Ε. Αλλά εκεί μιλάμε για σχολή και ιστορία χρόνων. Σαν να τόχουμε …το μάθημα … και δεν μας κακοφαίνεται.

Δηλαδή δεν υπάρχει ούτε μια στιγμή ανάσας και γλυκιάς ανθρωπιάς σε καμιά από τις ημέρες που διανύουμε. Πουθενά ελπίς, ρε παιδιά, όλα κατάμαυρα; Τίποτα δεν θα μπορέσουμε να ανατρέψουμε;

Μ’ αρέσει που έρχονται στην Ελλάδα και ο Α. Μπαντιού και ο Τ. Ινγκλετον και η Τ. Μπάτλερ. Είναι μια προόδος. Κι ας αφορούν μια μικρή ομάδα.

Δεν μ’ αρέσει που περιορίζονται στην Αθήνα και πουθενά αλλού. Μα τι κάνουν αυτά τα περιφερειακά πανεπιστήμια που περιμέναμε να ανατρέψουν όσα δεν τολμούσαν τα Αθήνησι και τα Αριστοτέλεια; Κρίμα ντε.

Μ’ αρέσει που κάποιοι φιλότιμοι καθηγητές πανεπιστημίου επισημαίνουν τα κενά της ελληνικής βιβλιογραφίας και μεταφράζουν θεμελιώδη έργα της παγκόσμιας φιλοσοφίας που τόσο λείπουν από τον τόπο μας.

Δεν μ’ αρέσει που είναι ακόμη τόσο λίγοι, αλλά και τα πονήματά τους δεν βρίσκουν τον φορέα για να εκδοθούν. Τι να σου κάνει και το Μ.Ι.Ε.Τ (που ασθμαίνει τελευταία κι αυτό με τρεις εκδόσεις μόνο μέσα στο 2009 ), αλλά και οι Πανεπιστημιακές εκδόσεις της Κρήτης;

Μ’ αρέσει που υπάρχουν μικροί εκδότες που φέρουν τα ονόματα Νήσος, Εκκρεμές, Futura και επιμένουν να εκδίδουν σημαντικά και δύσκολα βιβλία χωρίς κανένα άλλοθι ή τις συνήθεις τύψεις των μεγάλων ( αλήθεια πόσα ροζ θα στηρίξουν έναν Λακάν κι έναν Ντερριντά;). Αυτές οι κερδοφόρες τράπεζες ας υποχρεωθούν να τους συνδράμουν από τα κέρδη μιας χρονιάς. Θα κάνουν θαύματα.

Δεν μ’ αρέσει που όλοι οι περισσότεροι εκδότες εποφθαλμιούν τους δυο τρεις συναδέλφους τους, που έχουν μονοπωλήσει τις λίστες των ευπώλητων με τα ροζ μυθιστορήματα ή τις σάγκες της πονεμένης προσφυγιάς. Επιδιώκουν να γίνουν όλοι το ίδιο για να πουλήσουν. Τυπωμένο χαρτί ας είναι και δεν πειράζει.

 Μ΄ αρέσει ο συγγραφέας Ιερώνυμος Πολλάτος και το καλλίτερο μυθιστόρημα της χρονιάς κατά τη γνώμη μου, που ονομάζεται «Ο σκοτεινός κύριος του Βέρτεκοπ» στις εκδόσεις Ροδακιό και είναι δικό του. Κι όμως περνά απαρατήρητο, όπως τα σημαντικά σ’ αυτή τη χώρα.

Απεναντίας δεν μ’ αρέσει η προβολή μέχρι μπουκώματος των άλλων συναδέλφων του που όλη τη μέρα, όλη την ώρα καταγίνονται με την προβολή των ασημαντοτήτων τους. Γιατί τους τρώει το σαράκι ότι έγραψαν μια μετριότητα.

Μ’ αρέσουν οι λίγες γωνιές του βιβλίου, που αντιστέκονται ακόμη. Ο Αλέξης στην Καβάλα(η Εκλογή), η Μαρία στη Δράμα ( ο Ειρμός), ο Αντώνης στην Θεσσαλονίκη( το Κεντρί), η Πολιτεία στην Αθήνα( θυμάμαι τον Λιβέριο στην στοά της Οπερας, στα τέλη του ΄70 να μειώνει μέχρι λιποθυμίας τις τιμές για να σε κάνει πελάτη του, δεν ίσχυε τότε η ενιαία τιμή του βιβλίου). Διακονούν το βιβλίο με φανατικούς γνώστες του είδους και της ποιότητας.

Κι αυτά τα υπερκαταστήματα του πολιτισμού τι θα θέλαμε; Καθ’ εικόνα και καθ΄ ομοίωσιν του νεοέλληνα τα έφτιαξαν. Ένα πασπαρτού, ένα πανηγύρι του ασήμαντου, λίγα από όλα και στην ουσία μηδέν. Μόνο οι χοντροί με τα μαύρα τζιπ χαίρονται.

Μ’ αρέσει να κυκλοφορώ αμέριμνος στις μητροπόλεις για ώρες. Ετσι χωρίς πρόγραμμα και να αναμειγνύομαι με τους πολίτες της κάθε χώρας.

Δεν μ’ αρέσει που οι σύγχρονες μητροπόλεις παράγουν φόβο και ρατσισμό και κλείνουν πανικόβλητες στις 20.00 ή το αργότερο στις 21.00. Όταν ο τρόμος τες κουρταλεί.

Μ’ αρέσει που γινόμαστε μια ανοικτή και πολυπολιτισμική κοινωνία.

Δεν μ’ αρέσει να ακούω από το στόμα των μεταναστών να μας απαξιώνουν και να μας χρησιμοποιούν σαν εφαλτήριο για άλλες χώρες.

Μ’ αρέσει που τελείωσε η Εγνατία οδός.

Δεν μ’ αρέσει το κλείσιμο των Τεμπών και οι παρακάμψεις τους. Πόσο καιρό θα μένουμε τόσο μακριά και αποκομμένοι από το κέντρο μας;

Μ’ αρέσει στην Δράμα στους 88,7 FM που εκπέμπει κλασική μουσική.

Δεν μ’ αρέσει που το σήμα του χάνεται μετά τις Κρηνίδες.

Αλήθεια αυτό το Τρίτο πρόγραμμα στην Καβάλα γιατί χαλάει κάθε τόσο και αργεί να επανέλθει τόσο πολύ; Σε κανέναν δεν λείπει πια;

Θα μ’ άρεσε φίλοι των Διαδρομών το site να εκπέμπει κλασική μουσική και να προτείνει μερικά ψαγμένα διαδικτυακά ραδιόφωνα. Τι λέτε; Το swissradio.Classic.ch είναι μια λύση. Καλή μουσική με συχνές εναλλαγές.