Δευτέρα, 07 Σεπτέμβριος 2009

Αγαπητές Διαδρομές 

Από την εποχή που άρχισα να γράφω ήμουν άνθρωπος των εντύπων και των περιοδικών. Μερικά από αυτά τα υπηρέτησα με αυταπάρνηση και τα στήριξα μέχρι το τέλος, αναδεικνύοντας τα σε έντυπα αναφοράς και σημασίας,ενώ σε κάποια άλλα η συμμετοχή μου ήταν λιγότερο ενθουσιώδης και δεν έχω λόγους να επαίρομαι.

Από την εποχή των πολυγραφημένων φοιτητικών μου εντύπων πέρασα στην εποχή της Σκαπτής Υλης και του Υπόστεγου , τα οποία κρατήσαμε με νύχια και με δόντια, κατορθώνοντας να εκδώσουμε μερικά τεύχη (το τελευταίο του Υπόστεγου αναμένεται να κυκλοφορήσει, με την κοπιαστική αφοσίωση των Β.Κυριλλίδη, Μ. Σαββίδου και Μ. Ρέμπα).

Υστερα ήρθε το έντυπο του παλιού Ωδείου, μια προσπάθεια που στέφθηκε με επιτυχία σαν πρόγραμμα του καλού χώρου συναυλιών για να περάσει στα χέρια ιδιώτη επιχειρηματία. Βεβαίως και σταδιοδρόμησε μέχρι σήμερα, χάνοντας όμως την δροσιά του αρχικού του ενθουσιασμού και μετατρεπόμενο σε ένα πασπαρτού αδέσποτων κειμένων και ασύμπτωτων αρθρογράφων. Ας είναι! Οσο κι αν η Καβάλα γκρινιάζει ότι δεν έχει έντυπα εν τούτοις κατόρθωσε να συντηρήσει μερικά αξιόλογα στο παρελθόν και αυτό με κάνει να αισιοδοξώ.

Η τελευταία μου συνεργασία με έντυπο της Καβάλας δεν στέφθηκε με επιτυχία. Οι λόγοι είναι πολλοί και τα στόματα μεγάλα. Όπως μου έλεγε και ο Θανάσης Βαλτινός για τους εκδότες βιβλίων ότι «όλοι θέλουν ένα καλό άλογο στο στάβλο τους, αλλά δεν είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν για αυτό» ισχύει αυτούσιο και για τους τοπικούς μας εκδότες: Όλοι γυρεύουν συνεργασίες, αλλά αρνούνται να αμείψουν τον πνευματικό μόχθο.

Για το λόγο αυτό αγαπητές διαδρομές σου στέλνω προς ανάρτηση τα παρακάτω τέσσερα κείμενα που θάφτηκαν αδόξως στα φύλλα ημερήσιας εφημερίδας της Καβάλας, όπου οι μη εύκρατες συνθήκες με οδήγησαν σε φυγή δια παντός. Ελπίζω στις σελίδες σου να βρουν το κοινό τους και το κυριότερο να προκαλέσουν διάλογο. Επί πλέον και επειδή ο γραπτός λόγος της πόλης μου δεν με ανέχεται καλό θα ήταν να ακούγομαι μέσα από τις διαδρομές, προσφέροντας το προσωπικό μου χάρτη, αλλά και άλλα κείμενα φαγούρας και ανησυχίας.

Ο φίλος οσυ
Κοσμάς Χαρπαντίδης